Η έκθεση Γραμμές του Σώματος με έργα από τη Συλλογή της Δημοτικής Πινακοθήκης Ηρακλείου φιλοξενείται στον Πολυχώρο- Γκαλερί της Δημοτικής Πινακοθήκης (Χρυσοστόμου 8) από τις 10 ως τις 31 Ιουλίου. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 10 Ιουλίου στις 18:30.

Η έκθεση Γραμμές του Σώματος οφείλει το όνομά της σε στίχο από την ποίηση του Κ. Π. Καβάφη, και παραπέμπει στο σώμα ως έναν φορέα βιώματος και ταυτότητας, χαρτογραφώντας μέσα από τις γραμμές, το ίχνος της φυσικής παρουσίας του, που εδραιώνει την υπόστασή του στον κόσμο. Ο θεατής καλείται να ανιχνεύσει τις ροές των γραμμών αφήνοντας το βλέμμα να γίνει οδηγός της φαντασίας. Το βλέμμα πατώντας πάνω σ’ αυτές τις γραμμές, στο ανάγλυφο του κορμού, στις νευρώδεις πτυχώσεις του βραχίονα, στις καμπύλες των χειλιών ή τον κυματισμό των μαλλιών, εξαγνίζει το σώμα συντελώντας στην κάθαρσή του από στερεότυπες αναγνώσεις, μαθαίνει να τις ερμηνεύει εκ νέου.

Μια νέα προσέγγιση του σώματος δεν έχει μονοδιάστατο χαρακτήρα, αλλά αγκαλιάζει και ενθαρρύνει την συνθετότητα και την ποικιλομορφία, χαρακτηριστικά της ίδιας της φύσης. Μας παροτρύνει να αποδεχτούμε τη διαφορετικότητα και να είμαστε ανοιχτοί σε απροσδόκητους, μη παραδοσιακούς τρόπους κατανόησης τόσο της τέχνης όσο και της ανθρώπινης φύσης. Η έκθεση Γραμμές του Σώματος καλεί τον θεατή να επιτρέψει στη στοιχειώδη γραμμή να γίνει αφετηρία και να αφήσει το βλέμμα απελευθερωμένο να ατενίζει την ομορφιά στις γραμμές του σώματος, όπως έμαθε να κάνει με τις γραμμές του ορίζοντα σαν ένας φιλόδοξος εξερευνητής στο ταξίδι.

Στην έκθεση περιλαμβάνονται έργα των:
Αριστείδης Βλάσσης, Γεώργιος Θωμά Γεωργιάδης, Δημήτρης Γιαννουκάκης, Αλέξανδρος Ίσαρης, Κυριάκος Καμπαδάκης, Χρήστος Καπράλος, Αριστέα Κριτσωτάκη, Παύλος Μοσχίδης, Νίκος Μουρέλλος, Ελένη Μωραΐτη, Νίκος Νικολάου, Ασπασία Παπαδοπεράκη, Ευτυχία Ροδοπούλου, Νικόλαος Σαντοριναίος, Χρήστος Σαρακατσιάνος, Νότα Σιοτρόπου- Γεωργίου, Βασίλης Σπεράντζας, Άγγελος Σταυρουλάκης, Τάσσος (Αναστάσιος Αλεβίζος), Γιάννης Τσαρούχης, Θωμάς Φανουράκης.

ΕΤΣΙ ΠΟΛΥ ΑΤΕΝΙΣΑ

Την εμορφιά έτσι πολύ ατένισα,
που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου.
Γραμμές του σώματος. Κόκκινα χείλη. Μέλη ηδονικά.
Μαλλιά σαν από αγάλματα ελληνικά παρμένα·
πάντα έμορφα, κι αχτένιστα σαν είναι,
και πέφτουν, λίγο, επάνω στ’ άσπρα μέτωπα.
Πρόσωπα της αγάπης, όπως τάθελεν
η ποίησίς μου …. μες στες νύχτες της νεότητός μου,
μέσα στες νύχτες μου, κρυφά, συναντημένα

(Κ.Π. Καβάφης, 1917)