Η ζωγραφική του Κωνσταντίνου Περάκη κινείται ανάμεσα στην παραστατικότητα και την εξπρεσιονιστική αποδόμηση, αναζητώντας όχι την πιστή αναπαράσταση του ορατού κόσμου, αλλά την αποκάλυψη της εσωτερικής του έντασης.

Οι ανθρώπινες μορφές παραμένουν αναγνωρίσιμες, απομακρύνονται όμως από τον περιγραφικό ρεαλισμό και ενσωματώνονται σε τοπία που λειτουργούν ως ψυχικοί χώροι.

Κεντρικό ρόλο στη δουλειά του καλλιτέχνη έχει η χειρονομιακή ζωγραφική. Οι αλλεπάλληλες επικαλύψεις, οι επεμβάσεις και η έντονη υλικότητα της επιφάνειας αφήνουν ορατή τη διαδικασία δημιουργίας, ενώ η σύνθεση οργανώνεται μέσα από μεγάλες χρωματικές μάζες και όχι από μια σταθερή προοπτική.

Το χρώμα αποτελεί βασικό φορέα έκφρασης. Βαθιά μπλε, γαιώδεις τόνοι, οξειδωμένα κόκκινα και φωτεινές λευκές επιφάνειες συγκρούονται και συνυπάρχουν, δημιουργώντας μια ένταση που δεν υπηρετεί τη φυσιοκρατική απόδοση του φωτός, αλλά τη συναισθηματική λειτουργία της εικόνας.

Στα έργα του επανέρχονται θέματα όπως η φθορά, η παρακμή, η ταραχή, το ναυάγιο, η δυσφορία και η αίσθηση μιας διαρκούς απειλής. Τοπία που μοιάζουν να έχουν βιώσει μια καταστροφή και ανθρώπινες παρουσίες που εμφανίζονται αμήχανες ή αποστασιοποιημένες λειτουργούν ως εικόνες μιας αβέβαιης σύγχρονης πραγματικότητας.

Η ζωγραφική του Περάκη συνομιλεί με την παράδοση του ευρωπαϊκού εξπρεσιονισμού, χωρίς να εγκλωβίζεται σε ιστορικά πρότυπα. Η μνήμη του ελληνικού τοπίου, η καθημερινότητα και η υπαρξιακή εμπειρία συνθέτουν μια προσωπική εικαστική γλώσσα, στην οποία η μορφή, το χρώμα και η ύλη βρίσκονται σε διαρκή διάλογο.

Το έργο του δεν προσφέρει έτοιμες απαντήσεις ούτε επιδιώκει την «ωραία» εικόνα. Δημιουργεί έναν χώρο συναισθηματικής συμμετοχής, όπου ο θεατής καλείται να ολοκληρώσει το νόημα μέσα από τη δική του εμπειρία.

Μια ζωγραφική της χειρονομίας, της ύλης και της ανάγκης, που επιμένει στην ανθρώπινη παρουσία όχι ως περιγραφή, αλλά ως βίωμα.