Η Δημοτική Πινακοθήκη Ηρακλείου (Χρυσοστόμου 8) φιλοξενεί από τις 12 έως τις 25 Νοεμβρίου 2026 την πρώτη ατομική έκθεση της εικαστικού Λένας Σταματάκη, με τίτλο «ΑΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟ». Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει η εικαστικός και ιστορικός τέχνης Εύη Μιχελάκη.

Στην πρώτη της ατομική έκθεση, η Λένα Σταματάκη παρουσιάζει μια ενότητα έργων ζωγραφικής και σχεδίων, καθώς και ποιητικά κείμενα, που γεννήθηκαν στο σύνορο ανάμεσα στην εγρήγορση και το όνειρο. Η προσωπογραφία στα χέρια της γίνεται ένας καθρέφτης πάνω στον οποίο η καλλιτέχνιδα ανακαλύπτει τον εαυτό της. Τα έργα δεν αποτυπώνουν μια συμβατική ομοιότητα, αλλά αναδύονται μπροστά της σαν μια εισβολή της υπνικής κατάστασης στην ώρα της δημιουργίας. «Δεν έχω τελειωμένη εικόνα στο μυαλό μου. Κοιτάζω, ζωγραφίζω. Το πρόσωπο παραμένει μαλακό και ατελές», γράφει η ίδια.

Όπως επισημαίνει στο επιμελητικό της κείμενο η Εύη Μιχελάκη: «Η δουλειά της Σταματάκη εντάσσεται σε μια μακρά γενεαλογία καλλιτεχνών που αναμετρήθηκαν με τα όρια του σώματος και την ψυχολογική αγωνία, από τα βασανισμένα οράματα του Egon Schiele και του Chaim Soutine έως τη Marlene Dumas. Η εμμονική επανάληψη των μορφών τις μετατρέπει σε προσωπικά αρχέτυπα, στη βασανιστική αναπαράσταση ενός μοναχικού εγκλεισμού. Είναι πρόσωπα αγκυροβολημένα αποκλειστικά στην ίδια τους την ύπαρξη. Η ζωγραφική λειτουργεί εδώ ως μηχανισμός επιβίωσης, ως άσκηση εγρήγορσης που κρατά την καλλιτέχνιδα παρούσα και κυρίαρχη πάνω στην ίδια της τη ζωή».

Στα έργα της Σταματάκη οι μορφές, αποκομμένες από κάθε κοινωνική πραγματικότητα, καταλαμβάνουν εξ ολοκλήρου τον ζωτικό χώρο του χαρτιού. Αποπνέουν μια θεατρική αύρα, με τα μεγάλα, άγρυπνα μάτια τους που αντιμετωπίζουν τον θεατή χωρίς  διάθεση να εξηγήσουν. Τεταμένες χειρονομίες και σώματα υπό καθεστώς πίεσης συνθέτουν ένα ψυχολογικά φορτισμένο σύμπαν. Όπως σημειώνει η ίδια η Σταματάκη, πρόκειται για την «αργή απελευθέρωση της συγκεντρωμένης ενέργειας καθώς αυτή χτυπάει τους νευρώνες».  Κάθε πίνακας είναι μια απροσδόκητη ανακάλυψη, προϊόν αδιάκοπης καθημερινής δημιουργίας. Τα ποιητικά κείμενα της καλλιτέχνιδας γεννιούνται μαζί με τα σχέδια, αποτελώντας οργανικές προεκτάσεις των πορτρέτων. Ζωγραφική και γραφή συμπλέκονται, γιατί όταν ζωγραφίζουμε, «ζωή γράφουμε».

Πάνω από όλα, πρόκειται για ψυχολογικά πορτρέτα της ανθρώπινης ευθραυστότητας, που μας υπενθυμίζουν αυτό που η ίδια η καλλιτέχνιδα διατυπώνει: «Η ευπάθεια δεν είναι αδυναμία, είναι θάρρος». Μέσα από τη δουλειά της συνθέτει μια γυναικεία ταυτότητα που «ξέρει ποια είναι, καταλαμβάνει χώρο χωρίς να ζητά συγγνώμη», αντικρίζοντας τον θεατή με ασυμβίβαστη ειλικρίνεια.