Ο αμφιβληστροειδής χιτώνας, το εσωτερικό κοίλο του ματιού, είναι η θέση του σχηματισμού του ανεστραμμένου ειδώλου του αντικειμένου που βλέπουμε. Αντιθέτως, το βλέμμα συγκροτεί το είδωλο  της πρόσληψης της πραγματικότητας, ορατής και μη,  αυτής που βλέπουμε ή μάλλον πιστότερα, αυτής που βιώνουμε. Στην περίπτωση της ομώνυμης έκθεσης, ο χρωστήρας του Ευάγγελου Ξυνού λειτουργεί ως διαμεσολαβητής της οπτικής και ακουστικής εμπειρίας που αποκτήσαμε εδώ και αρκετά χρόνια, κυρίως από τα δελτία ειδήσεων και το διαδίκτυο, για τη γενοκτονία στη Γάζα, τους πρόσφυγες και μετανάστες, τους πιο καταφρονεμένους δηλαδή ανθρώπους αυτού του κόσμου. Με τους καμβάδες του δίνει χρωματική υπόσταση στο μεγαλύτερο φάσμα του ανθρώπινου πόνου που φωλιάζει σε παιδιά και μεγάλους, σε ναυαγούς και σκηνίτες, σε ορφανά και χήρες, σε σωματικά και ψυχικά ακρωτηριασμένους.

Η ζωγραφική του Ξυνού δεν κολακεύει την εσωτερική όραση, ούτε διεκδικεί μέρος  της αισθητικής μας πληρότητας. Λειτουργεί ανεπιτήδευτα ως μια υποδόρια κραυγή που μας ξυπνά από το λήθαργο της πρόσκαιρης ασφάλειας του μικρόκοσμού μας. Ακόμα και όταν δεν αποτυπώνει βλέμματα, αποκαλύπτει κρυμμένα βλέμματα στα παρατημένα ρούχα κάποιας αφιλόξενης ακτής, στα ερείπια των σπιτιών, σε συντρίμμια ναυαγίων. Ο χρωστήρας του συνθέτει πολύμορφα ρέκβιεμ σε αντίστιξη  με αντίστοιχα βλέμματα στις παρτιτούρες και τις νότες του Gustav Mahler και του Dmitri Shostakovich.

Η χρωματική παλέτα του Ξυνού δεν είναι όμως μια ανθολογία μοιρολογιών από διάφορους τόπους. Δεν αποτυπώνει το βλέμμα μιας απελπισμένης συμπόνιας, αλλά φωτίζει  το καθαρό βλέμμα της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης και της αντίστασης. Η οπτική του αυτή επιβεβαιώνεται μ’ έναν απολύτως σημειολογικό τρόπο στο κλείσιμο της αυλαίας αυτής της έκθεσης. Μέσα από τα χαλάσματα ξεπροβάλλει ένα βλέμμα που αν και δεν είναι ορατό, είναι αντιληπτό και αναστάσιμο. Απελευθερωμένο από τα σκοτάδια, το βλέμμα της ελπίδας επιστρέφει σε τόπους γενέθλιους, στη γη που είναι η φύτρα της ύπαρξης.

Είναι το βλέμμα της επιστροφής …

Ο Βαγγέλης Ξυνός γεννήθηκε στον Πειραιά το 1953. Είναι χειρουργός και διετέλεσε ακαδημαϊκό μέλος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Σχεδόν αυτοδίδακτος, ασχολείται ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική.